7 - شريف تبريزى « 1 » شريف تبريزى از شاعران نيمهء نخستين سدهء دهم هجرى و شاگرد لسانى شيرازى و از ملازمان درگاه شاه تهماسب صفوى بود . دربارهء بدزبانى و هجاپردازى او اشاره‌هاى پياپى داريم ، از آن جمله امين رازى داستان درازى از بدزبانيهايش نسبت بخواجه غياث الدين مستوفى ، از درباريان شاه تهماسب ، نوشته و پنج بند از تركيبى را كه او در هجو آن مستوفى ساخته بود نقل كرده و گفته است كه سبب آن بدگويى آن بود كه غياث الدين در برابر ستايشى كه شريف ازو كرده بود زفتى كرد و پاداشى نداد . و چون غياث الدين از بدزبانى شريف شكايت بپادشاه برد وى بسيار برآشفت و خواست كه آن شاعر را بيازارد ليكن شريف شوخ چشمى كرد و رخصت خواست تا تمام هجونامه را بخواند و چون تمام برخواند تهماسب را خوش آمد و از آزارش چشم پوشيد بدان شرط كه از غياث الدين پوزش خواهد ، او چنين كرد و خواجه غياث سى تومان به دو

--> ( 1 ) - دربارهء او بنگريد به : * تحفهء سامى ، ص 121 - 122 . * احسن التواريخ روملو ، ص 339 . * هفت اقليم ، تهران ، ج 3 ص 230 - 235 . * آتشكده ، تهران ، ص 115 . * عرفات العاشقين ، خطى . * نتايج الافكار ، بمبئى ، ص 368 . * رياض الشعراء ، خطى . * ترجمهء مجمع الخواص صادقى كتابدار ، تبريز ، ص 144 - 147 . * تذكرهء غنى ، ص 73 . * دانشمندان آذربايجان ، محمد على تربيت ، ص 192 - 197 . * تاريخ نظم و نثر در ايران ، ص 464 .